Typowe dla epoki średniowiecza jest odwołanie się w utworze do religii chrześcijańskiej, przywołanie postaci Maryi - pośredniczki oraz jej Syna Jezusa Chrystusa. Ponadto opis ciał wisielców jest przedstawiony w sposób naturalistyczny, typowy dla średniowiecznych przedstawień śmierci. Wątpliwości budzi natomiast charakter utworu, który nie jest tworzony ku większej chwale Boga, lecz z pobudek osobistych. Nie jest to również utwór anonimowy. 

W balladzie jest zawarta refleksja na temat przemijalności ludzkiego życia. Ludzie przychodzą i odchodzą niczym śnieg na wiosnę. Nic nie trwa wiecznie, zwłaszcza młodość i uroda. Żyjące kiedyś ideały piękna, kochanki i kobiety fatalne, obecnie leżą w grobach, a po ich urodzie i sławnych czynach pozostały jedynie legendy oraz opowieści. Życie jest kruche i krótkie.