Osoba mówiąca w balladzie zwraca się w imieniu skazańców (wisielców) do osób, które pozostają wśród żywych ("Bracia, z was, coście ostali na świecie"). Prosi o zarzucenie nienawiści ("Niech nienawiści nikt ku nam nie czuie") oraz apeluje o nieszydzenie z ich nieszczęścia ("Niech nikt z naszego nieszczęścia nie szydzi") i niegardzenie nimi ("Ieśli błagamy was, toć się nie godzi/ Odpłacać wzgardą, mimo iż skazano/ Nas prawem"). Błaga również o ostatnią łaskę, jaką żywi mogą udzielić umarłym, a więc modlitwę i wstawiennictwo u Boga ("Wspomóżcież tedy biednych modły swemi/ U Syna Maryey, Pana wszelkiey ziemi,/ Iżby nie chybił łaski y pomocy,/ Od czartowskiego broniąc nas płomienia."). 

Przywołane przez poetę postacie:

Flora - rzymska kurtyzana, 

Archippa - zniekształcone imię Alkibiadesa, ateńskiego polityka, w antyku uchodzącego za ideał piękna, dlatego w średniowieczu omyłkowo uznawanego za kobietę,

Tais - słynna grecka kurtyzana; jej pokrewieństwo z Archippą jest metaforyczne (obie pochodziły z Aten i były piękne),

Echo - boginka (nimfa) w mitologii greckiej, uosobienie echa; nieszczęśliwie zakochana w Narcyzie,

Helois - Heloiza, uczennica filozofa Piotra Abelarda, z którym wzięła potajemny ślub; oburzony wuj dziewczyny nasłał na Abelarda zbirów, którzy go okaleczyli; resztę życia nieszczęśliwi kochankowie spędzili w klasztorach (XII w.),

monarchini - Małgorzata Burgundzka lub Joanna Nawarska; jedna z nich miała polecić, aby jej kochanka zaszyto w worek i utopiono w Sekwanie (XIV w.),

Blanka - królowa francuska (XII/XIII w.),

Berta o wielkiey stopie - według legendy matka Karola Wielkiego,

Liia - Lea, żona biblijnego patriarchy Jakuba,

Bietris, Arambur, Alys - sławne średniowieczne damy (XII, XIII w.),

Iohanna - Joanna d'Arc, bohaterka wojny z Anglikami w XV w.

François Villon przywołał w swoim utworze postacie kobiet, aby podkreślić przemijalność i ulotność spraw ziemskich. Żadna z tych kobiet już nie chodzi po świecie, chociaż były piękne i uwodziły mężczyzn, prowadząc ich do zguby.