Sposób przedstawienia ciał skazańców ma ścisły związek z przesłaniem ballady. Ma bowiem przekonać odbiorców do ulitowania się nad wisielcami. Dlatego ciała zostały przedstawione jako mocno okaleczone i nadpsute chorobą: "Ciało, o które dbaliśmy zbyt tkliwie,/ Zgniłe, nadżarte, wzrok straszy i hydzi:/ Kość z wolna w popiół y proch się przemienia". 

Refren "Ach, gdzie są niegdysieysze śniegi!" oznacza przemijalność rzeczy. Śniegi nie są wieczne, ponieważ topnieją na wiosnę. Kolejnej zimy pojawiają się nowe i cały cykl się powtarza. Podobnie dzieje się w przypadku ludzi. Jedni umierają, lecz zastępują ich kolejni. Każdego czeka śmierć. Uroda, sława i bogactwo nie mają żadnego znaczenia w jej obliczu.