Podmiot mówiący w utworze to zbiorowość ludzi wypędzonych z Jeruzalem. Zostali oni pozbawieni ojczyzny, którą zburzyli i podbili Babilończycy. Oprawcy nakazali im zaśpiewanie swoich słynnych pieśni syjońskich, lecz oni nie potrafili tego zrobić w obcej krainie. Były to przecież pieśni radosne, oni zaś żyli w nieszczęściu i ucisku.