Utwór "Nad rzekami Babilonu" jest przykładem psalmu lamentacyjnego o charakterze zbiorowym. Podmiot mówiący wypowiada się w imieniu zbiorowości, o czym świadczą zaimki oraz formy czasowników: "tam myśmy siedzieli i płakali", "bo tam żądali od nas/ pieśni ci, którzy nas uciskali", "Jakże możemy śpiewać/ pieśń Pańską/ w obcej krainie?". Nadawcy psalmu zwracają się do Boga z prośbą o pomoc w wymierzeniu sprawiedliwości za doznane krzywdy ("Przypomnij, Panie,/ synom Edomu/ dzień Jeruzalem,/ kiedy oni mówili: Burzcie, burzcie -/ aż do samych fundamentów!"). Wcześniej jednak pojawia się konieczne uzasadnienie tej prośby, a więc odpowiedź na pytanie "dlaczego?" wraz z opisem doznanego nieszczęścia: babilońscy najeźdźcy przy pomocy Edomitów zburzyli Jerozolimę ("Bo tam żądali od nas/ pieśni ci, którzy nas uprowadzili,/ pieśni radości ci, którzy nas uciskali").