Kultura średniowiecznej Europy odznaczała się uniwersalizmem, który przejawiał się w cechach zauważanych w państwach, gdzie rozwijało się chrześcijaństwo zachodnie - było to: używanie łaciny,  jednolity system edukacji, wykorzystywanie tych samych wzorców w sztuce (styl gotycki oraz styl romański) oraz głoszenie jednego poglądu dotyczącego świata (teocentryzm).

W Europie kultura zyskała wymiar uniwersalny już w czasach Karolingów. Wprowadzoną wówczas reformę szkolnictwa przejęło całe zachodnie chrześcijaństwo. Upowszechnił się program nauczania, którego podstawą było siedem sztuk wyzwolonych. Adepci szkół poznawali te same dzieła literackie i posługiwali się ujednoliconym językiem łacińskim. To w nim opisywali zagadnienia zrozumiałe dla wszystkich wykształconych ludzi. Łączyły ich też podobna duchowość oraz wrażliwość estetyczna.