Dualizm jest sposobem postrzegania świata w kategoriach przeciwstawnych wartości. Był on szczególnie widoczny zwłaszcza w światopoglądzie średniowiecznego człowieka. Dualizm ten nie dotyczył jedynie ludzi, ale i całego świata. Żyjący w tej epoce dostrzegali bowiem ogromny kontrast między życiem świętego, który całkowicie wyrzeka się ziemskich rozkoszy, poświęcając się służbie Bogu i modlitwie, a życiem zwykłego człowieka. Uważano, że każdy człowiek składa się z nieśmiertelnej duszy oraz śmiertelnego ciała, które ulega pokusom, dlatego osiągnięcie przez większość ludzi ideału świętego jest niemożliwe. Tym bardziej, że ziemski żywot był jedynie etapem, podczas którego można było sobie zasłużyć lub nie na życie wieczne w niebie. Ta świadomość o własnej niedoskonałości była źródłem lęku człowieka, dodatkowo podsycanego przez Kościół Katolicki. Wątpliwości te pogłębiał również kształt ówczesnego świata, oparty na silnym kontraście wynikającym z drabiny feudalnej. Obok siebie żyli zarówno bogaci panowie feudalni, jak i biedni poddani, ludzie chciwi oraz ci rozdający cały swój majątek ku chwale Boga.