W średniowieczu zyskały popularność następujące wzorce osobowe: rycerz, święty i władca. Wzorce te stanowiły odbicie średniowiecznej drabiny feudalnej oraz daleko odbiegały od realizmu. Narodziny ideału cnót obwieszczane były przez znaki, a jego przyjściu na świat towarzyszyły cuda. Jego postać była doskonała nie tylko ze względu na przymioty fizyczne, ale i duchowe oraz moralne. Władca miał godną pozazdroszczenia posturę, szlachetne rysy oraz obycie, odznaczał się nadzwyczajną mądrością i sprawiedliwością. Rycerz był z kolei silny, odważny, pobożny, miał nienaganne maniery dworskie oraz stosunek do dam. Osoba, która miała zostać w przyszłości okrzyknięta świętą cechowała się pogardą dla świata oraz wszelkich dóbr materialnych, miłosierdziem wobec bliźnich, z pokorą znosiła swój przykry los, była często wystawiana na próby, czas spędzała na modlitwie oraz oczekiwaniu na męczeńską śmierć za wiarę. Idealizm przedstawienia wzorców osobowych dotyczył również i kobiet, które ukazywano jako istoty niemalże nieziemskie, promieniujące światłem, o oczach jak gwiazdy, złotych włosach, szyi białej jak śnieg i policzkach podobnych do płatków różanych.