Przykładowe rozwiązanie:

W antyku człowiek był miarą wszechrzeczy, to dla niego istniał świat, a jego potrzeby były szeroko akcentowane oraz zaspokajane. Chodzi tutaj tak o potrzeby duchowe, jak i o cielesne. Zarówno dorośli, jak i dzieci byli niezwykle aktywni fizycznie, rzeźbiąc swoje ciała oraz doskonaląc różnego rodzaju umiejętności, związane zwłaszcza z kunsztem wojennym. Nie zapominano także o rozwoju ducha, dlatego w obywatelach kształtowano wyczucie estetyki, uczono grania na instrumentach, pięknego wysławiania się oraz zaznajamiano z klasyką literatury. Postawa ta nosi miano antropocentryzmu. Dla odmiany w epoce średniowiecza panował teocentryzm. Każda aktywność ludzka była podporządkowana Bogu, również sztuka. Większość ludzi nie była wykształcona. Na taki luksus mogli pozwolić sobie jedynie najbogatsi oraz duchowni. Człowiek średniowiecza spędzał swoje życie na ciężkiej pracy, a swoją ufność pokładał w Bogu, który jest jeden. Monoteizm średniowiecza stał w opozycji do politeizmu epoki antyku. Człowiek był uważany za istotę grzeszną i marną. Zmuszany był do przykrej egzystencji w ciasnocie, brudzie oraz ciemności. Dlatego tak ważną rolę przypisywano światłu, blaskowi oraz barwom.