Równoczesne odwołanie do poglądów Platona i św. Pawła nadaje problemowi ponadczasowe znaczenie. W świetle tych rozważań pustelnicy nie są bowiem tworem epoki średniowiecza, lecz ich istnienie sięga co najmniej tradycji antycznej. Ich zjawisko przyjmuje zatem postać ciągłą. Już od czasów Platona w kontekście pustelniczym pojmowano szczególnie osoby, które skupiały się na swoim życiu wewnętrznym. Św. Paweł natomiast określał ich jako ludzi duchowych, którzy żyją darami nadprzyrodzonymi.