Ryszard Przybylski w swoim artykule ukazuje pustelnię jako miejsce odosobnienia, w którym można przyjrzeć się w sposób dokładniejszy swoim grzechom. Dzięki temu możliwe jest całkowite oczyszczenie się. Życie w pustelni wiąże się z zaglądaniem wgłąb siebie, a więc orientacją na wnętrze człowieka, jego duchowość. Pustelnik ma zatem zdolność rozróżniania dobra oraz zła, która jest wynikiem przebywania w samotności. Miron Białoszewski reinterpretuje tę koncepcję. Pisze on bowiem nie o oczyszczeniu w samotni, lecz kuszeniu: "w mojej pustelni kusi:/ samotność/ pamięć świata/ i to, że mam się za poetę". Zaglądanie wgłąb siebie powoduje nieustanne zdziwienie, nie zaś spokój i szczęście: "Dziwię się/ i dziwię siebie". Osoba mówiąca w wierszu nie odcina się od świata zewnętrznego, lecz nieustannie go ocenia i analizuje: "i komentuję wciąż żywoty otoczenia". Okazuje się, że po czterdziestu dniach odosobnienia, dusza podmiotu mówiącego nie podległa samooczyszczeniu. Wręcz przeciwnie - stała się siedliskiem grzesznych myśli: "Więc nocą/ mija dni czterdzieści/ albo cały anachoreta,/ a owe pychy/ apetyty/ swawolne wole/ robią ze mnie gniazdo". Jest to zatem całkowicie nowe spojrzenie na problem.