1. Odejście na pustynię dawało szansę na przyjrzenie się swoim własnym grzechom. Tam bowiem nie zaprzątają umysłu sprawy związane z codziennym funkcjonowaniem i życiem pośród ludzi. Spoglądając wgłąb siebie i identyfikując zło, można dokonać samooczyszczenia.

2. Przebywanie na pustyni dawało szansę oderwania się od wszelkich namiastek Królestwa Bożego, które człowiekowi podsuwa społeczeństwo. Nieustanne poddawanie się próbom stanowiło akt samooczyszczenia.