Cechy stylu biblijnego: 

rozpoczynanie zdań od spójników (np. "Apokalipsa św. Jana:  "I ujrzałem:/ oto koń trupio blady,/ a imię siedzącego na nim Śmierć"),

liczne apostrofy (np. "Księga Hioba": "Ciebie błagałem o pomoc."),

występowanie paralelizmów składniowych (np.: "Apokalipsa św. Jana: "A spłonęła trzecia część ziemi/ i spłonęła trzecia część drzew,/ i spłonęła wszystka trawa zielona"),

obecność zdań oceniających (np. "Księga Rodzaju": "A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre."),

prosta, przejrzysta fabuła (np. przypowieść o siewcy, przypowieść o miłosiernym Samarytaninie),

brak szczegółowych informacji na temat bohaterów, czasu i miejsca akcji,

zdania pouczające,

obecność licznych środków artystycznych, np. porównań, metafor, pytań retorycznych, wykrzyknień, przerzutni, personifikacji, epitetów,

patetyczność i podniosły ton wypowiedzi,

uniwersalność i ponadczasowość,

rytmizacja prozy,

tekst nasycony zdaniami wielokrotnie złożonymi i równoważnikami zdania.