Przykładowe rozwiązanie:

Najważniejszym elementem kultury rycerskiej był etos (kodeks) rycerski, czyli zbiór wartości i zasad, którymi powinien kierować się rycerz. Przyjmuje się, że w jego skład wchodzą:

Wysokie urodzenie - jeden z podstawowych warunków przynależności do stanu rycerskiego. Posiadanie rozbudowanego drzewa genealogicznego oraz sławnego rodowodu stanowiło powód do dumy oraz potwierdzało wysoką pozycję społeczną. Rycerzem mógł zostać także człowiek niepochodzący ze szlacheckiego rodu, który wykazał się odwagą, walecznością i przez wiele lat służył danemu rycerzowi jako giermek. Jednakże koń, zbroja oraz oręż wymagały posiadania ogromnego majątku, dlatego na skompletowanie rycerskiego wyposażenia było stać jedynie najbogatszych. Przykładem człowieka wysoko urodzonego jest Roland. Posiada tytuł hrabiego, jest siostrzeńcem oraz rycerzem króla Franków Karola Wielkiego. 

Solidarność rycerska - w czasach pokoju krystalizowała się w postaci bractw rycerskich, natomiast w czasach wojny charakteryzowała się solidarnością na polu walki. Przykładem może być tutaj zachowanie rycerzy pod dowództwem Rolanda, którzy nie zdradzili swojego przełożonego, ratując swoje życie, lecz trwali u jego boku pomimo realnego niebezpieczeństwa śmierci.

Religijność - rycerz średniowieczny był chrześcijaninem, który walczył w imieniu Boga. W Bogu pokładał nadzieję i to Jemu ofiarował duszę przed śmiercią. W szeregach wojsk często byli obecni biskupi bądź duchowni, należący równocześnie do stanu rycerskiego, którzy umacniali wiarę wojujących zwłaszcza w czasie krucjat towarzyszy broni. W wojskach Rolanda obecny był zatem arcybiskup Turpin. Sam Roland zaś przed śmiercią oddał duszę Bogu, unosząc ku niebu swoją rycerską rękawicę. Jego miecz Durendal był inkrustowany nie tylko drogocennymi kamieniami, ale również relikwiami świętych.

Żądza sławy - przedstawiciele stanu rycerskiego nieustannie poszukiwali okazji, która rozsławiłaby ich imię. Taka okazja nadarzała się na polu walki, podczas polowań oraz turniejów. Często wiązała się ona ze śmiercią, lecz uniknięcie niesławy oraz zdobycie wiecznego szacunku i rozgłosu po śmierci wydawało im się dużo ważniejsze niż zachowanie życia bądź zdobycie korzyści majątkowych. Między innymi z tego powodu Roland nie wzywa posiłków. Ginie jako heros, który nie schodzi z pola walki nawet w sytuacji znacznej przewagi wrogich wojsk. Przed śmiercią dba on o własną reputację, ściskając w ręku róg oraz miecz i zwracając swoją twarz w kierunku pogan, co ma symboliczne znaczenie. 

Wierność danemu słowu - wiąże się z wiernością wobec władcy oraz ojczyzny. Jest to cecha odróżniająca rycerza od chłopa i mieszczanina. Posiadał ją również Roland, którego zadaniem było ochranianie odwrotu głównych wojsk Karola Wielkiego. Nie sprzeniewierzył się woli władcy, przypłacając swoją wierność śmiercią. 

Odwaga - przejawiająca się głównie na polu walki. Łączyła się ona z przeświadczeniem o swojej ogromnej mocy oraz z często nadmierną pewnością siebie, graniczącą z pychą. To również z jej powodu Roland nie zdecydował się wezwać posiłków.

Etyka walki - której według "Pieśni o Rolandzie" brak jest innowiercom. Jej głównym elementem była dbałość o równe szanse w walce, konieczność ataku twarzą w twarz, szacunkiem dla przeciwnika, również po jego śmierci. Pieśń opisuje zachowanie Saracenów, którzy w niehonorowy sposób powalają konia Rolanda, nie mogąc zabić jego samego. Następnie zaś jeden z nich, udając martwego, podstępem zasadza się na konającego Rolanda, chcąc pozbawić go życia w niehonorowy sposób.

Warto tutaj także wymienić inne elementy etosu, których realizacje nie zostały jednak pokazane w "Pieśni o Rolandzie". Jest to:

Hojność - skąpstwo było bowiem cechą głęboko pogardzaną, jako charakterystyczną dla chłopa bądź mieszczanina. Rycerze zatem chętnie rozdawali swoje dobra potrzebującym. Pieniądze były także elementem niezbędnym do pozyskania sprzymierzeńców i sojuszników. 

Siła fizyczna, uroda, wdzięk – a więc cechy bezspornie wyróżniające rycerza spośród innych stanów. W literaturze rycerskiej, dobrze urodzony wojownik już od urodzenia cechuje się niespotykaną siłą oraz wyjątkowymi walorami fizycznymi, które są potęgowane w trakcie treningu rycerskiego.

Szlachetna postawa wobec kobiet – rycerz był uprzejmy względem kobiet, okazywał im wielki szacunek. Wybranej przez siebie damie serca przysięgał miłość i wierność. Według literatury rycerskiej, myśl o ukochanej umacnia rycerza w boju – wojownik walczył już nie tylko o swój honor, ale także sławił imię wybranki.