W średniowieczu istniał rytuał umierania rycerzy w sposób godny i odpowiedni do statusu społecznego. W literaturze jest on określany jako ars moriendi. Odpowiednią dla wojownika była śmierć na polu walki, najlepiej po dokonaniu czynów, które rozsławią imię rycerza na wieki. Mężczyzna taki musiał przed śmiercią wyznać swoje grzechy, wyrazić żal za nie, przebaczyć wrogom, prosić Boga o przebaczenie i ofiarować Mu duszę. W ten własnie sposób umierał hrabia Roland. Na miejsce swojego spoczynku wybrał wzgórze, które symbolicznie nawiązywało do Golgoty, na której umierał Jezus. Sosna zaś, pod którą legł, odnosiła się do krzyża świętego, a marmurowe głazy były symbolem świątyni. Roland położył się na brzuchu, pod swoje ciało chowając róg oraz miecz, czyli atrybuty rycerza oraz wodza, tak, aby nie wpadły one w ręce innowierców. Hrabia zwrócił swoją twarz ku Hiszpanii, a więc w stronę wroga na znak, że się go nie boi. Przed śmiercią kilkakrotnie uderzył się w pierś, żałując za swoje grzechy oraz uniósł prawą rękawicę w górę w geście poddaństwa wobec Boga.