Chrześcijańscy rycerze zostali w utworze pokazani w sposób wyidealizowany, jako wzory wszelakich cnót. Ich wrogów - pogan - przedstawiono natomiast negatywnie. Ich zachowanie było sprzeczne z etosem rycerskim. Niegodziwości pogan doświadczył hrabia Roland, na którego życie w niehonorowy sposób zasadził się Saracen. Udawał bowiem martwego pośród ciał, aby niespodziewanie zadać śmiertelny cios umierającemu rycerzowi. Roland jednak zdołał się obronić i zgładził go przy pomocy hełmu. Okazał przy tym niezwykłą siłę, męstwo i determinację. Pragnął umrzeć w spokoju, trzymając w jednym ręku róg, w drugim zaś swój miecz Durendal. Wcześniej powierzył swoją duszę Bogu i nie splamił honoru rycerskiego wezwaniem posiłków. Wolał śmierć niż tego rodzaju hańbę. 

Ten sposób kreacji bohaterów w wyraźny sposób wpływa na interpretację utworu. Odbiorca nie ma cienia wątpliwości, po której stronie powinna leżeć jego sympatia. W ten sposób ma być on przekonany o triumfie wiary chrześcijańskiej (dobra) nad pogańską siłą (złem).