Bogowie olimpijscy byli podobni ludziom. Posiadali ich przywary, różniąc się od nich jedynie nieśmiertelnością oraz nadprzyrodzonymi umiejętnościami, np. możliwością zmiany swojej postaci (z czego chętnie korzystał zwłaszcza Zeus, ukazując się śmiertelniczkom jako łabędź bądź byk). Bogowie toczyli krwawe walki pomiędzy sobą, zwłaszcza w trakcie powstawania świata. Uranos został okaleczony i zdetronizowany przez syna Kronosa, Kronos natomiast przez Zeusa. Bogowie byli mściwi, bez wahania i często bez zastanowienia nad możliwymi konsekwencjami, ingerowali w życie ludzi. Przykładem tego typu zachowania jest postawa Hery, która z zazdrości o syna Zeusa ze śmiertelniczką, robiła wszystko, by go zabić, np. wpuszczając do jego kołyski jadowite węże.

Bogowie nie stronili od różnego rodzaju rozrywek. Często brali udział w ucztach, w trakcie których popijali nektar i delektowali się ambrozją, które zapewniały im urodę, siłę i nieśmiertelność. Podobnie jak ludzie, posiadali ciała i różnego rodzaju umiejętności, stając się opiekunami poszczególnych grup społecznych, np. zawodów. Dla przykładu Hefajstos był patronem kowali, Demeter boginią płodności i rolnictwa, Atena zaś boginią mądrości i sztuki wojennej. Wyobrażenia te świadczą o tym, że starożytni postrzegali bogów przez swój pryzmat, porównując ich do siebie, ale i dając im cechy, które wywyższają ich ponad ludzi.