Piąta strofa wiersza mówi o chęci podarowania chociażby częściowej ulgi cierpiącemu synowi. Matka Boża pragnie podeprzeć zwisającą głowę, zetrzeć strużki spływającej po twarzy krwi czy podać wodę. Nie może jednak tego zrobić, ponieważ syn wisi zbyt wysoko. Wie, że jej czynności miałyby bardziej wymiar symboliczny bądź psychologiczny niż w sposób realny przynosiły ulgę. W tych słowach wybrzmiewa ogromna macierzyńska miłość połączona z dojmującą bezsilnością.