Maryja zdaje się mieć dość sceptyczny stosunek do boskiego planu zbawienia. W wierszu wypowiada się nie jako osoba niemalże święta, która nosiła w swoim łonie Boga, lecz jako zwykły człowiek - matka cierpiąca z powodu kaźni i śmierci jedynego dziecka. Zdaje się nie rozumieć zamiaru Boga. Dostrzega jedynie cierpienie syna. Nie ma tutaj mowy o misji, jaką dzięki temu wypełnia Chrystus. Świadczą o tym chociażby apostrofy skierowane do archanioła Gabriela oraz innych matek. Aniołowi przypomina o tym, że zwiastował jej wesele, a tymczasem pogrążona jest w bólu. Innym matkom natomiast radzi, by modliły się do Pana z błaganiem o odsunięcie od ich synów podobnego losu.