Przykładowo:

Renesans to epoka, która zrywała ze światopoglądem średniowiecza. W nim bowiem głównym obiektem zainteresowania stawały się kwestie religijne oraz dążenia człowieka do życia wiecznego czy zbawienia. Wpłynęło to na kształt kultury oraz światopoglądu ówcześnie żyjących. Większość dzieł literackich i malarskich poświęcano zagadnieniom związanym z wiarą. Specyficzny był także status samego artysty, który często pozostawał anonimowy, gdyż tworzył na chwałę Boga. 

Odrodzenie zmieniło tę perspektywę, ponieważ odwoływało się do wzorców znanych z antyku. Z tego też powodu w centrum zainteresowania twórcy renesansu postawili człowieka oraz jego relacje ze światem. Tematyka religijna przestała być dominująca, natomiast ważna stała się refleksja na temat wyjątkowości człowieka oraz jego roli - jest temu poświęcone dzieło Mirandoli pt. O Godności człowieka. Również sama idea antropocentryzmu wywodzi się z antycznej komedii Terencjusza. Dla artystów renesansowych ważne były wzorce estetyczne wywodzące się ze starożytności: umiar, piękno, harmonia, równowaga, stosowność. Znajdywały one swe odbicie w tworzonych dziełach. Artyści czasu odrodzenia chętnie także odwoływali się do pism pochodzących ze starożytności, gatunków, systemów filozoficznych. Te nawiązania są widoczne np. w utworach Kochanowskiego ([Serce roście patrząc na te czasy...]; [Chcemy sobie być radzi...]; Pieśń o cnocie), Montaigne'a (Próby).