Małżonka św. Aleksego widzi świat z perspektywy opuszczonej w noc poślubną żony. Jej monolog stanowi swoisty rozrachunek z mężem. W trakcie jej opowieści poznajemy szereg targających nią uczuć. Wychodząc za mąż, pragnęła miłości, bliskości i ciepła drugiego człowieka. Dojmującym symbolem utraty tych wartości jest puste łoże oraz purpurowy płaszcz. Pozostawiona sama w sobie, stara się odszukać męża, ponieważ na początku w jej sercu gości nadzieja. Jej miejsce zajmuje rozpacz, a w końcu depresja, pustka i poczucie beznadziei. Tkwi w zawieszeniu, uzależniona od własnych teściów. Nie mówi o tym wprost, lecz można się domyślać, że czuje żal z powodu tego, że Aleksy zadecydował tak naprawdę o życiu ich obojga, stawiając ją przed faktem dokonanym. To poczucie niesprawiedliwości rozdziera jej serce w momencie, gdy znów zostaje wepchnięta w rolę małżonki świętego, która jako jedyna jest w stanie wyciągnąć zamknięty w jego ręce list. Powinna być dumna ze swojego świętego męża, lecz czuje tylko dojmujący ból.