Aleksy, podejmując decyzję o własnym losie i losie żony kierował się pobudkami egoistycznymi. Działając ku chwale Boga zapomniał o wielu związanych z nim ludziach, którzy być może nie pragnęli świętości dla siebie czy bliskich. Epoka, w jakiej żył, usprawiedliwiła jego postępowanie, ponieważ tego typu działania były ówcześnie w modzie. Św. Aleksy porzucił swoją małżonkę tuż po ślubie, uniemożliwiając jej ponowne wyjście za mąż do czasu jego zgonu. Tym samym skazał ją na smutną egzystencję z łaski teściów, którzy nie mieli obowiązku utrzymywać swojej synowej. Kobiety w średniowieczu, szczególnie wysoko urodzone, nie miały samodzielnego źródła zarobków. Jeśli nie wyszły za mąż, oddawane były do klasztorów, aby przerzucić ich utrzymanie na instytucję kościelną.