Kazimiera Iłłakowiczówna nawiązuje formą do średniowiecznych legend hagiograficznych. W tym celu wykorzystuje stylizację biblijną oraz archaizację, zarówno na poziomie leksykalnym (np.: "miłująca", "włosienica", jak i składniowym (np.: "A gdym się ocknęła ze strachu i przetarłam zdumione powieki,/ tom ujrzała i posłyszała, że zbliżał się grom [...]."). Swoją opowieść snuje przy pomocy środków stylistycznych, takich jak paralelizm składniowy (np.: "Oto papież z cesarze sławią cię ponad tysiące,/ oto ciżby wokoło klęczące, oto dzwony w niebo bijące") czy rozpoczynając zdania od spójników (np.: "I chwytałam się nadziei jak odlatujących ptaków"). Jednakże opowieść anonimowego hagiografa zostaje tutaj zamieniona na osobiste wyznanie cierpiącej małżonki świętego. Mamy tutaj zatem do czynienia z liryką roli.