"Chmury" Arystofanesa są uznawane za wzorzec komedii antycznej ze względu na swoją klasyczną, zgodną z kanonem budowę. W "Chmurach", podobnie jak w każdej komedii, nie jest przestrzegana zasada jedności miejsca, czasu oraz akcji. Komedia skomponowana jest z typowych dla dramatu antycznego elementów, takich jak prolog, parados (pieśń wejścia chóru). Główną część utworu tworzą luźno ze sobą powiązane epejsodia (scenki dialogowe) i stasimony (pieśni chóru). Występują tu także elementy typowe wyłącznie dla komedii, takie jak agon, czyli słowny pojedynek bohaterów czy parabaza, a więc wystąpienie chóru wypowiadającego się w imieniu autora, które jest skierowane do publiczności i najczęściej niezwiązane z treścią sztuki.

"Chmury" pełnią funkcję parodystyczną, demaskatorską oraz dydaktyczną, przypominając współczesne kabarety. Aby osiągnąć efekt komediowy Arystofanes posłużył się różnorodnymi środkami wyrazu, np. karykaturą, parodią, obsceną czy ironią. Często wykorzystywał również sprzeczność pomiędzy działaniem, zachowaniem bohatera a jego poglądami, a także obniżał rangę osób darzonych wyjątkowym poważaniem. W przypadku "Chmur" osobą taką był Sokrates, którego domniemane poglądy zostały ośmieszone.